மரங்களும் நண்பர்களே…!

0 565

(ஆசி கந்தராஜா)

(1)

என்னை ஒரு டாக்­குத்தர் ஆக்கிப் போட­வேணும்’ என்­பதில் அம்மா வலு குறி­யாக இருந்தார். அம்மா மட்­டு­மல்ல ஊரி­லுள்ள மற்ற அம்­மாக்­களும் தங்கள் பிள்­ளை­களுள் ஒரு­வ­ரை­யா­வது என்­ஜி­னியர் அல்­லது டாக்­குத்­த­ராக்க வேணு­மென, ‘குத்­தி­மு­றி’­வார்கள். என்­ஜி­னியர் ஆவ­தற்கு கணக்கில் கெட்­டிக்­கா­ரனாய் இருக்க வேணும்.

எனக்கு அது மட்­டு­மட்டு. இருந்­தாலும் நல்ல ஞாபக சக்தி. எனவே டாக்­குத்தர் படிப்­புத்தான் எனக்கு சரி­வரும் என்­பது அம்­மாவின் முடிவு.

அம்­மாவின் முடி­வுக்கு அப்பீல் கிடை­யாது. இதனால் அம்­மாவின் கட்­ட­ளைப்­படி, நான் உயி­ரியல் பிரிவில் சேர்ந்து படித்தேன்.

எங்கள் ஊருக்கு அப்­போது மின்­சாரம் வர­வில்லை. துலாக் கிணறு, அரிக்கன் லாம்பு, விற­க­டுப்­பு­டன்தான் வாழ்க்கை.

நாங்கள் குடி­யி­ருந்த காணி, அம்­மா­வுக்கும் பெரி­யம்­மா­வுக்கும் சொந்­த­மான சீதன வளவு, சொரியல் காணி. அடி வள­வி­லுள்ள துலாக் கிணறும் சொரியல் கிண­றுதான்.

இது அயல் வீட்­டா­ருக்கும் சொந்­த­மா­னதால், குளிக்­கிற தண்ணி எந்த வாய்க்­காலில் பாய்­வ­தென்­பதில் சண்­டை­வரும்.

எங்­க­ளுடன் வாழ்ந்த ஆச்சி, வலு கெட்­டித்­த­ன­மாக இதைச் சமா­ளிப்பார். அவர் ஒரு கைம்பெண். எத்­த­னையோ விஷ­யங்­களைத் தனித்து நின்று சமா­ளித்­ததால் வைரம் பாய்ந்த மனுஷி. வெற்றி தோல்­வி­களை யதார்த்­த­மாக எடுத்துக் கொள்ளும் பக்­கு­வத்தை ஆச்­சி­யி­டம்தான் கற்­றுக்­கொள்ள வேணும்.

இப்­ப­டிப்­பட்ட ஆச்­சியின் வழி காட்­டலில் நாங்கள் கூட்டுக் குடும்­ப­மாக குடி­யி­ருந்தோம்.எங்கள் ஊர், ஒரு கலட்டிப் பாங்­கான பூமி. இருந்­தாலும் பலர் கமத்தை நம்­பியே வாழ்ந்­தார்கள்.

பாட்டன், பூட்டன் காலத்தில், கல்லுக் கிளப்பி, மண்­கொட்டி, இரு­வாட்டி மண்­ணாக்­கப்­பட்ட தோட்­டங்­களில், காசுப் பயிர்­க­ளான தறி­காம்பு புகை­யி­லையும், மிள­காயும், பட்டை இறைப்­பிலும், மாட்­டெ­ரு­விலும் அமோ­க­மாக வளர்ந்­தன. மேல­தி­க­மாக, கலட்டி நிலங்­களை உழுது, விவ­சா­யிகள் வரகு விதைத்­தார்கள். புகை­யிலை வெட்­டிய கையோடு தோட்­டத்தில் சாமையும் குரக்­கனும் பயி­ரிட்­டார்கள்.

சுந்­த­ர­முர்த்தி அண்­ணையின் தாயும் ஒர் கைம்பெண். தாயும் மக­னு­மாக தங்­க­ளுக்குச் சொந்­த­மான பனங் கூட­லுக்குள், வீடு­கட்டி வாழ்ந்­தார்கள். உர­மாக வளர்ந்த பனை மரங்­களை நம்­பியே அவர்­களின் வாழ்க்கை. பனை மரங்­களின் கீழே, கால் நடை­களின் பட்டி. ஊடு பயிர்­க­ளாக மர­வெள்ளி. வீட்டைச் சுற்றி உலாந்தா முருங்கை மரங்கள்.

மகன் பிறந்த அடுத்த வரு­ஷமே கணவன் இறந்­து­விட, கிரா­மிய சாதுர்­யத்­தாலும், சிக்­கன புத்­தி­யாலும் சுந்­த­ர­முர்த்தி அண்­ணையின் தாய், வாழ்­கையை தேர்­போல நகர்த்­தினார். ஊரி­லுள்ள பல இள­வல்­க­ளுக்கு சுந்­த­ர­முர்த்தி அண்­ணைதான் ‘றோல் மொடல்’. ஆண்­க­ளையே திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் ஆறு அடுக்கு (Six pack) உடம்பு. விழை­யாட்டுப் போட்­டி­களில் மாகாண ரீதி­யாக அவர்தான் சம்­பியன். இருந்­தாலும் ‘மகன் கொம்­மியுனிஸ்ற் பொன்­ன­ரோடை சேர்ந்து திரி­யிறான், அழி­யப்­போறான்’ என்ற மனப் பயம் தாய்க்கு.

சின்ன வயதில் நான் சுகமாய் இருந்த கனாக்­காலம் அது. மனி­தர்கள் மட்­டு­மல்ல, மரம் செடி கொடி பூண்டு யாவும் எனது நண்­பர்கள். வீட்­டைச்­சுற்றி நிறைய பூம­ரங்­களை நட்­டி­ருந்தேன். அவற்­றுக்கு நானே அடி­வ­ளவுக் கிணற்­றி­லி­ருந்து தண்ணி அள்ளி, ஊற்­றுவேன்.

வற்றின் வளர்ச்சி என்னைப் பூரிக்க வைத்­தது. பாட்டன் காலத்தில் நட்ட தென்னை மரங்கள் நிறையக் காய்த்­தன. இடை­யி­டையே கமுக மரங்கள். கிணத்தைச் சுற்றி கதலி, கப்பல், மொந்தன், என வாழை மரங்­களை பெரி­யம்மா நட்­டி­ருந்தார். இவை­க­ளுக்கு குளிக்­கிற தண்ணீர் ஒழுங்­காகப் பாய்­தது. அடி வளவில் இரண்டு பலா மரங்கள் நின்­றன.

அதில் ஒன்று, கிணத்­தை­யொட்டி சடைத்து நின்ற செண்­ப­க­வ­ரியன் இனம். சோக்­கான பழம், தேன் ஒழுகும். மற்­றது கூழன் பலா. இதன் சுளைகள் சிதம்­பிய நிலையில் இருக்கும். தொண்­டையால் இறங்­காது. இதனால் பழுக்க முதலே அதை பிஞ்­சிலே ஆய்ந்து, அரிந்து ஆச்சி ஆட்­டுக்கு வைத்­து­வி­டுவார். ஆட்டுக் கொட்­டி­லுக்குப் பக்­கத்தில் ஒரு கறுத்தக் கொழும்பான் மாமரம், அரைப் பரப்புக் காணியை ஆக்­கி­ர­மித்­தி­ருந்­தது. வீட்டுக் குசி­னியை அண்டி, சட்டி பானை கழுவும் இடத்தில் அம்மா இதரை வாழை­களை நட்­டி­ருந்தார்.

இது யாழ்ப்­பா­ணத்து இனம். பழம் சிறிது, ஆனால் சுவை அதிகம். இந்த இனத்தை ‘குருக்கன்’ எனப்­படும் வைரஸ் நோய் தாக்­காது. இருந்­தாலும் இந்த இனம் இப்­பொ­ழுது பரா­ம­ரிப்­பின்றி அழிந்­து­விட்­டதால், கொழும்பு இத­ரையே குடா­நாட்­டிலும் பயி­ரி­டப்­ப­டு­கி­றது. இவற்றின் பழம் பெரி­தென்­றாலும், சுவையில் யாழ்ப்­பாண இத­ரைக்கு கிட்­டவும் நிக்­காது.

ஊரி­லுள்ள மரங்­க­ளெல்லாம், பெரும்­பாலும் ‘காடு­வ­சா­ரி’யாய், கட்­டுப்­பா­டின்றி வளர்ந்­த­னவே. மரங்­களை முறைப்­படி கவ்­வாத்துப் பண்ணி வளர்த்தால், ஒரு மரம் நின்ற இடத்தில் பல மரங்­களை நட்டு நிறைய பலன் பெறலாம் என, இந்­தி­யா­வி­லி­ருந்து வெளி­வரும் கமத் தொழில் விளக்க சஞ்­சி­கையில் வாசித்தேன்.

மாம­ரங்­களை வரி­சை­யாக நட­வேண்­டுமாம். கறுத்தக் கொழும்பான் மாம­ரங்­களை நடும்­போது, வரி­சை­க­ளுக்கு இடைப்­பட்ட தூரம் ஏழு மீற்­ரரும், வரி­சை­யி­லுள்ள மரங்­க­ளுக்­கி­டையில் ஆறு மீற்­ரரும் இருக்க வேண்டும் என்­கி­றது கட்­டுரை. இது கறுத்தக் கொழும்பான் ஒட்டுக் கண்­டு­க­ளுக்கே பொருந்தும்.

இலங்­கையில் தற்­போது அறி­மு­க­மா­கி­யுள்ள புளொ­றிடா இன ரொமி-­அட்ஹின்ஸ் (Tommy Atkins) மாம­ரத்தின் கிளைக்­கூடல் சிறி­தா­கையால், மேலே சொன்ன அளவில் ஒவ்­வொரு மீற்ரர் குறைத்தும் நடலாம் என்­கி­றது உசாத்­துணை நூல். படிப்­ப­றிவு இல்­லா­விட்­டாலும், ஆச்சி பட்­ட­றி­வுள்­ளவர்.

ஒரு­முறை சொல்லிக் கொடுத்தால் ‘பக்’­கென பிடித்துக் கொள்ளும் கற்­பூர புத்தி. விவ­சாய ஆராச்சி நிலை­யத்­துக்கு அடிக்­கடி போய், புதுப் புது விஷ­யங்­களை அறிந்து கொள்வார். அங்கு மரங்­களைக் கவ்­வாத்துப் பண்ணும் முறைகள் பற்றி குறும் படம் பார்த்­தவர், அதை அப்­ப­டியே செயல் முறை விளக்­கங்­க­ளுடன் வீட்டில் ஒப்­பு­வித்தார். ‘மா மரத்தின் நுனிக் குருத்தே (Apical bud) பூக்­காம்­பாக மாறும்’ எனத் துவங்கி, அபி­ந­யங்­க­ளுடன் சொல்லத் துவங்­கினார் ஆச்சி.

‘மாங்காய் பிடுங்­கி­ய­வுடன் மரத்­தி­லுள்ள அரை­வாசிக் கிளை­களை, குத்து மதிப்­பாக நான்கு சென்றி மீற்ரர் கீழே வெட்­டி­வி­ட­வேண்டும். இந்த ‘வெட்டு’ கிளை­யி­லுள்ள கணு­வுக்கு மேலே இருக்­க­வேண்டும். அப்­போ­துதான் அடுத்­து­வரும் மாரி மழைக்கு, கணுவில் இருந்து பக்க அரும்­புகள் தோன்றி வளர்ந்து, அதன் நுனிக் குருத்து அடுத்த வருடம் பூக்­காம்­பாகும். இதே­போல அடுத்த வரு­டமும் மிகுதிக் கிளை­களை வெட்­டி­விட வேண்டும்…’

‘மாம­ரங்கள் ஓ.கே. மற்ற மரங்கள்?’ ‘கொய்யா, அவக்­காடோ, மாதுளை போன்ற மரங்­களில் பக்க கணு­வி­லி­ருந்தே பூக்கள் தோன்­று­வதால், இவற்றை ஆழ­மா­கவும் கவ்­வாத்து பண்­ணலாம். வரு­டா­வருடம் கொஞ்சம் கொஞ்­ச­மாக கிளை­களைக் கவ்­வாத்துப் பண்­ணினால், பழங்­களின் எண்­ணிக்கை சீராக இருக்கும்.

கவ்­வாத்து என்­பது அந்த தாவ­ரத்தின் உடற் தொழிற் பாட்­டுக்கும் கால நிலைக்கும் இயைந்­த­தாக இருக்­க­வேண்டும். கண்­ட­படி கிளை­களை வெட்டி எறி­யக்­கூ­டாது’ என விஞ்­ஞான விளக்­கங்­களை அவிட்­டு­விட்ட ஆச்­சியின் வாய் நம­ந­மக்க, நாறல் பாக்கை நறுக்கத் துவங்­கினார்.

அவரின் வெத்­திலைத் தட்­டத்தில் பாக்கு வெட்டி, கொட்டைப் பாக்கு, நாறல் பாக்கு, சுண்­ணாம்புக் கறண்டம் எல்லாம் இருக்கும். ஆனால் வெத்­திலை இருக்­காது. ஆச்­சிக்கு எப்­பொ­ழுதும் பிஃரஸ்­ஸான வெத்­திலை தேவை. இதனால் குசி­னி­யடி இதரை வாழையின், வெளி மட­லுக்­குள்ளே வெத்­தி­லையை வைத்து ஒவ்­வொன்­றாக எடுப்பார்.

இஞ்சி, பச்சை மிளகாய் போன்ற சமையல் சாமான்­களைக் காயாமல் பாது­காப்­பதும் இந்த வாழை மட­லுக்­குள்தான். ஊண்­மையைச் சொன்னால், மின்­சாரம் இல்­லாத ஊரில், அதுவே எங்­க­ளுக்­கான குளிர் சாதனப் பெட்டி. -2-
வேத­வல்லி அக்­காவின் வீடு, வாழைத் தோட்­டத்தின் நடுவில் இருந்­தது. அது நாலா­யிரம் கண்டு தோட்டம். ஆயிரம் கண்டு தோட்டம் என்­பது யாழ்­பா­ணத்தில் மூன்­றரைப் பரப்பு.

வட­ம­ராட்­சியில், செம்­மறி ஆடுகள் அடைக்கும் பட்டிக் கணக்கில் தோட்டப் பரப்பை சொல்­வார்கள். அங்கு முப்­பது பட்டி, ஆயிரம் கண்டு, மூன்­றரைப் பரப்பு. வேத­வல்லி அக்­காவின் தகப்பன் கந்­தையா திறம் விவ­சாயி என ஊரில் பெய­ரெ­டுத்­தவர். அவரின் தோட்­டத்தில் கதலி வாழைகள் வலு மூச்­சாக வளர்ந்து ஆள் உய­ரத்­துக்கு குலை தள்ளும்.

இடை­யி­டையே கப்பல், இதரை, மொந்தன் வாழை­களும் வஞ்­ச­க­மில்­லாமல் குலை­போட்­டன. வருஷா வருஷம் சித்­திரை வரு­ஷத்­தி­லன்று நடக்கும் மாட்­டு­வண்டிச் சவாரிப் போட்­டியில், கந்­தையா அம்­மான்தான் சம்­பியன். அவரின் சவாரி மாடுகள், முந்தி ஓடும் காட்சி, இன்றும் என் நினைவில் சித்­தி­ர­மாக பதிந்­தி­ருக்­கி­றது.

வேத­வல்லி அக்கா, கந்­தையா அம்­மானின் ஓரே மகள். தோட்டம், துரவு, வயல், என அள­வில்லா சொத்­துக்­க­ளுக்கு சொந்­தக்­காரி. நல்ல நிறமும் வடிவும். படிப்பில் வலு கெட்­டிக்­கா­ரியும் கூட. அவர் டாக்­குத்தர் படிப்­புக்கு எடு­ப­டுவார் என பள்ளிக் கூடமும், ஊரும் நம்­பி­யது.

ஆனால் தரப்­ப­டுத்தல் கார­ண­மாக அவ­ருக்கு விவ­சாயப் படிப்­புக்கே பல்­கலைக் கழ­கத்தில் இடம் கிடைத்­தது. அக்­கா­வுக்கு டாக்­குத்தர் படிப்­புக்கு இடம் கிடைக்­காத சங்­கதி ‘என்னை டாக்­குத்­த­ராக்கிப் போட­வேணும்’ என்ற அம்­மாவின் நினைப்பில் விழுந்த சம்­மட்டி அடி. இரண்டு மூன்று நாள்கள் ஒழுங்­கான சாப்­பாடு தண்ணி இல்­லாமல், கோவி­லுக்குப் போய்­வந்த பின், அம்­மாவின் ஆய்க்­கினை இரட்­டிப்­பா­னது.

(2)

வேத­வல்லி அக்­காவோ டாக்­குத்தர் படிப்­புக்கு எடு­ப­டா­ததைப் பற்றி எப்­பனும் அலட்டிக் கொள்­ளாமல், ஜாலி­யாகத் திரிந்தார். இதற்­கான காரணம் எனக்கு மட்­டும்தான் தெரியும். அக்கா பல்­கலைக் கழ­கத்தில் விவ­சாயம் இறுதி ஆண்டு படித்­த­போது நான் பிர­பல பாட­சாலை ஒன்றில் ஒன்­பதாம் வகுப்பு படித்தேன். அங்கு வாத்­தி­மாரின் கெடு­பிடி அதிகம்.

இதனால் தெரி­யா­ததை கேட்டுப் படிக்க வேத­வல்லி அக்­கா­விடம் போவேன். வீட்டைச் சுற்றி, மூச்­சாக வளர்ந்து நின்ற கதலி மரங்­க­ளுக்கு கீழே, கந்­தையா அம்மான், மரக் குத்­தி­களால் இருக்­கைகள் அமைத்­தி­ருந்தார். அக்­கா­வுக்கு பேச்சுத் துணைக்கு யாரும் இல்­லா­ததால், படிப்பு முடிந்­தாலும் நீண்ட நேரம் என்னை மறித்து வைத்து பேசிக் கொண்­டி­ருப்பார்.

அது அறு­வை­யாக இருந்­தாலும் அவர் தரும் பனங்காய் பணி­யா­ரத்­துக்கும், பாணிப் பினாட்­டுக்­கு­மாக பொறுத்துக் கொண்­டி­ருந்தேன். எங்­களின் மரக்­குத்தி இருக்­கையின் மேலே, கதலி வாழை குலை தள்ளி, பொத்தி கைக்கு எட்­டிய தூரத்தில் இருந்­தது. அப்­பொ­ழுது நான் உயி­ரியல் பாடத்தில் மக­ரந்தச் சேர்க்கை பற்றி படித்துக் கொண்­டி­ருந்தேன்.

‘மக­ரந்த மணிகள் சூல­கத்தின் குறிக்கு கடத்­தப்­ப­டு­வதே மக­ரந்தச் சேர்க்கை என்றும், இதன் மூலம் கருக்­கட்டி காய் தோன்­று­கி­றது’ என்றும் முத்­தையா வாத்­தியார் உதா­ர­ணங்­க­ளுடன் படிப்­பித்தார். மற்­றய பூக்­க­ளுக்கு வாத்­தியார் சொல்­வது சரி, ஆனால் வாழைப் பொத்தி(பூ) விரி­யும்­போதே காய் வரு­கி­றதே? என என் மனதில் தோன்­றிய நியா­ய­மான கேள்­வியை, ‘சுடு­தண்ணி’ வாத்­தி­யிடம் கேக்கப் பயம். கேள்­விக்கு மறு­மொழி தெரி­யா­விட்டால் ‘மடக்கிப் போட்டான்’ என பழி­வாங்கும் பயங்­கரப் பேர்­வழி முத்­தையா வாத்தி. இதனால் வேத­வல்லி அக்­கா­விடம் கேட்டேன்.

பொத்தி விரிந்து இரண்டு சீப்பு காய்­வந்த நிலையில், காத்­துக்கு முறிந்து சரிந்து கிடந்த, வாழைப் பொத்­தியை முறித்து, செயல்­முறை விளக்கம் தந்தார் வேத­வல்லி அக்கா. எதையும் எப்­போதும் வள்­ளி­சாகச் செய்­வ­துதான் அக்­காவின் இயல்பு.‘வாழை பொத்தி ஒரு மாறு­பட்ட பூங்­கொத்து.

இதில் ஆண்­பூக்­களும் பெண்­பூக்­களும் இருக்கும். பொத்­தியின் மடல் விரி­யும்­போது முதலில் சீப்­புச்­சீப்­பாக வரு­வது பெண்பூக்கள். பெண்­பூவில் சூல்ப்­பையும், சூல்­முட்­டையும் இருந்­தாலும், அதில் கருத்­த­ரிப்­பது இல்லை. வாழையில் மக­ரந்த சேர்க்கை இல்­லா­ம­லேயே வாழைக் காய்கள் உற்­பத்­தி­யா­கின்­றன’.

‘ஒஹோ, இதாலை தான் பொத்­தியின் மடல் விரிய, காயும் வெளி­யிலை வாறார்…’ ‘உண்­மைதான். வாழையில் மக­ரந்தச் சேர்க்­கையும் கருக்­கட்­டலும் நடை­பெ­றா­ததால், வாழைக் காயில் விதைகள் இல்லை. இது ‘பார்த்­தி­னோ­கார்பி’ (Parthenocarpy) என்று அழைக்­கப்­ப­டு­கி­றது. பெண் பூக்கள் வந்து முடிந்­தபின் வரு­வன ஆண் பூக்கள். இவைக்கு அங்கு வேலை இல்­லா­ததால் உதிர்ந்­து­விடும்’ என்ற அக்கா, பொத்­தியின் மடல்­களை அடுக்­க­டுக்­காக விரித்து, ஆண் பூக்­களைக் காட்டி விளங்­கப்­ப­டுத்­தினார்.

‘ஒரு முறை பொத்தி தள்ளி குலை போட்­டதும் வாழை­மரம் மடிந்­து­வி­டு­கி­றதே, மற்ற மரங்­களைப் போல அடுத்­த­டுத்து குலை­போட்டால் என்ன?’ என எனது ஆதங்­கத்தை அடக்க முடி­யாமல் கேட்டேன். ‘முதலில் நீ சொன்ன ‘மரம்’ என்ற பதம் வாழையைப் பொறுத்த வரையில் தப்பு. வாழை மரம் என்­பது போலி’ என்­றவர், சரிந்து கிடந்த வாழைக் குத்­தியின் மடல்­களை, துச்­சா­தனன் துகில் உரி­வ­து­போல கழட்டத் துவங்­கினார். இறு­தியில் எது­வுமே அங்கு எஞ்­ச­வில்லை.

‘பார்த்­தாயா, வாழை மரம் என்­பது வாழை மடல்கள் ஒன்று சேர்­வதால் உரு­வான போலித் தண்டு (Pseudo stem). பெரும்­பா­லான செடி­யி­னங்­களில் தண்­டுப்­ப­குதி மண்­ணுக்கு வெளியே, சூரிய வெளிச்­சத்தை நோக்கி வளரும். ஆனால், வாழையில் அது கிழங்கு வடிவில் மண்­ணுக்­க­டியில் மட்டும் வளர்­கி­றது.

வெளியில், செங்­குத்­தாக வளர்ந்து நிற்கும் தண்டு போன்ற பகுதி, இலைக் காம்­பு­களின் அடிப்­ப­கு­திகள் ஒன்­றன்மேல் ஒன்று பற்றி நிற்­பதால் உரு­வா­கிய பகு­தி­யாகும்.

வளர்ந்த செடியில் இவற்றின் ஊடே, நடுவில் சற்றே உறு­தி­யான நாரா­லா­னது போல் தோன்றும் தண்டுப் பகுதி மலர்க் காம்­பாகி, காலக் கிர­மத்தில் குலை­யாக வெளியே வரும்.

பொது­வாக ஒரு­முறை குலை போட்­டதும் அந்த முளை­யி­லி­ருந்து வந்த செடி மடிந்து விடும்.

புதிய கன்­றுகள் கிழங்­கி­லி­ருந்து தோன்றி வளர்ந்து குலை தள்ளும். வாழையின் பண்பு என்ன தெரி­யுமா?மற்­ற­வர்­க­ளுக்கு பயன் கொடுத்து தன்னை அழிப்­பது’ என நீண்­ட­தொரு விளக்கம் தந்தார் வேத­வல்லி அக்கா. அக்கா சொன்ன பல விஷ­யங்கள் எனது ஒன்­பதாம் வகுப்பு அறி­வுக்கு அப்­பாற்­பட்ட தென்­றாலும், அதை செயல் முறையில் விளக்­கி­யதால் இல­குவில் புரிந்து கொண்டேன்.

கந்­தையா அம்­மானின் சவாரி மாடுகள் கட்­டப்­படும் கொட்­டகை நவீ­ன­ம­ய­மா­னது. மாட்டுக் கொட்­ட­கையை அடுத்து சவாரி வண்டில் விட விசா­ல­மான அறை கட்­டி­யி­ருந்­தார்கள். வண்டில் சவா­ரிக்குத் தேவை­யான முக்­கிய சாமான்­களை, அறைக்குள் இருந்த மரப் பெட்­ட­கத்துள் பத்­தி­ரப்­ப­டுத்­து­வார்கள். கொட்­ட­கையை சுத்­த­மா­கவும் நேர்த்­தி­யா­கவும் பரா­ம­ரிப்­பது வேத­வல்லி அக்­காவின் வேலை. அவரின் அந்­த­ரங்க வைப்புச் சொப்பும் அதற்­குள்தான்.

வாழைக் குத்தி வெட்­டிய கத்­தியை துடைத்து, கொட்­ட­கையின் இறப்­புக்குள் செரு­கிய அக்கா, பெட்­ட­கத்தை திறந்து கடிதம் ஒன்றை எடுத்து வந்தார். கைத் தொலை பேசிகள் இல்­லாத அந்தக் காலத்தில், தகவல் பரி­மாற்றம் கடி­த­மூ­லம்தான்.

வேத­வல்லி அக்கா தந்த கடி­தத்தை சுந்­த­ர­மூர்த்தி அண்­ணை­யிடம் பத்­தி­ர­மாகச் சேர்க்க வேண்­டி­யது எனது பொறுப்பு. சுந்­த­ர­மூர்த்தி அண்­ணை­யிடம் மயங்­காத அக்­காமார் அப்­போது இல்லை என்றே சொல்­லலாம். ஆனால் சுந்­த­ர­மூர்த்தி அண்­ணையின் ‘சொயிஸ்’ வேத­வல்லி அக்­காதான். அதை­யிட்டு நானும் பெரு­மைப்­பட்டேன்.

விழை­யாட்டு, அர­சியல், ஊர் வேலை என சுந்­த­ர­மூர்த்தி அண்­ணைக்கு சோலிகள் அதிகம். இதனால் தரப்­ப­டுத்தல் இல்­லாத காலத்­திலும் அவரால் டாக்­குத்­த­ராக முடி­ய­வில்லை. இருந்­தாலும், பேரா­தனைப் பல்­கலைக் கழ­கத்தில் தாவ­ர­வியல் சிறப்புப் பட்டம் பெற்று எங்கள் பாட­சா­லையில் பட்­ட­தாரி ஆசி­ரி­ய­ராகச் சேர்ந்தார்.

ஆனால் இவர் கொம்­மி­யுனிஸ்ற் பொன்­ன­ருடன் சுற்றித் திரிந்­தது, கலி­யாணச் சந்­தையில்; ஒரு கரும் புள்­ளி­யா­கவே பார்க்­கப்­பட்­டது. அக்கா டாக்­குத்­த­ரானால், தகுதி கார­ண­மாக காதல் நிறை­வே­றாது என்ற நினைப்­பி­லேதான், டாக்­குத்தர் படிப்­புக்கு எடு­ப­டா­த­தை­யிட்டு அக்கா கவ­லைப்­ப­ட­வில்லை, என்ற உண்மை எனக்கு மட்­டும்தான் தெரியும்.

(3)

செண்­ப­க­வ­ரியன் பலாப்­பழம் யாழ்ப்­பா­ணத்தில் பிர­சித்­த­மா­னது. இதில் இளம் சிவப்பும், மஞ்­சளும் கலந்த நிறத்தில், நிறைய சுளைகள் இருக்கும். மிகவும் இனிப்­பான, நார்த்­தன்மை அற்ற இச் சுளை­களைக் கடித்தால் தொதல் போல இரண்டு துண்­டாகும்.

எங்கள் வள­விலும் ஆச்சி செண்­ப­க­வ­ரியன் பலாக்’­கட்­டை’யை, சாவ­கச்­சேரி சந்­தையில் வாங்கி நட்­டி­ருந்தார். அது கிசு­கி­சு­வென வளர்ந்து வஞ்­சகம் செய்­யாமல் காய்த்­தது. பலாக்’­கட்டை’ என்ற பதம் சற்று விசித்­தி­ர­மா­னது . இது­பற்றி விவ­சாய போத­னா­சி­ரி­ய­ராக இருந்து, ஓய்வு பெற்ற, ஆச்சி வழி மாமா ஒரு­வரைக் கேட்டேன்.

‘பலா மரத்தின் நீண்ட கிளையை வெட்டிப் பதி­வைத்த வெட்டுத் துண்டை, பலாக்­கட்டை என்­பார்கள். பதி­வைத்த நிலத்தை வைக்­கோலால் அல்­லது வாழைத் தடலால் மூடித் தண்ணீர் ஊற்­றும்­போது, காற்றின் வெப்ப நிலை­யிலும் மண்ணின் வெப்பம் கூடு­வதால், மேலே குருத்து வர முன்பு கீழே சல்லி வேர்கள் அரும்பும்.

வேர் வந்த கட்­டையை மண்­ணுடன் கிளப்பி ஒரு சாக்குத் துண்டால், வேரையும் மண்­ணையும் சேர்த்து, பொட்­டளி போலக் கட்;டி, சந்­தையில் விற்­பார்கள்’ என விளக்­கினார் மாமா.

‘ஏன் மாமா இந்த வில்­லங்கம்? செண்­ப­க­வ­ரியன் பலாக் கொட்­டையை முளைக்க வைக்­க­லாமே? அதற்கு நல்ல ஆணிவேர் இருக்­கு­மல்­லவா?’‘ஆணிவேர் இருக்­கு­மென்­பது உண்­மைதான். ஆனால், விதையில் முளைக்கும் தாவ­ரத்தில், தாய் மரத்தின் இயல்­புகள் இருக்­கு­மென்­ப­தற்கு உத்­த­ர­வா­த­மில்லை.

ஆனால் பதி­யன்­களில், தாய்­ம­ரத்தின் இயல்­புகள் சக­ல­து­மி­ருக்கும். அத்­துடன் அது விரைவில் காய்க்கும் திறனும் கொண்­டது.

உங்கள் வீட்டு கூழன் பலா, விதையில் முளைத்­த­துதான். அது கூழன் பழம் காய்க்­கு­மென முன்­னரே தெரிந்­தி­ருந்தால் ஆச்சி அதை நட்­டி­ருப்­பாரோ?’ என, நியா­ய­மான கேள்வி ஒன்றைக் கேட்டார் மாமா.

அன்று வைகாசி விசாகம். எங்கள் குடும்ப வைர­வருக்;கு ஆச்சி முக்­க­னிகள் சகிதம் படையல் வைப்பார்.

கந்­தையா அம்­மானின் தோட்­டத்தில் வெட்டிப் புகைப்­போட்டு, பழுக்க வைத்த, ஆமான கதலிக் குலை, கறுத்தக் கொழும்பான் மாம்­பழம், அடி மரத்தில் காய்த்துப் பழுத்த செண்­ப­க­வ­ரியன் பலாப்­பழம் என, பல வகைப்­பட்ட பழங்கள், வைர­வரின் மடைக்கு வரிசை கட்டி நின்­றன.

பத்தாம் வகுப்பில் அறி­வியல் பாடங்­க­ளுடன் நான் தமிழ் மொழியும், இலக்­கி­யமும் படித்தேன். இலக்­கி­யத்தில் பாரதி பாட­லுடன் பார­தி­தாஸன் பாடல்­க­ளையும் சிற்­றம்­பலம் மாஸ்டர் படிப்­பித்தார்.‘கோரிக்கை அற்றுக் கிடக்­கு­தண்ணே, இங்கு வேரிற் பழுத்த பலா…’ எனத் துவங்கும் பார­தி­தாஸன் பாடலை, அன்­றைய இலக்­கிய வகுப்பில் வாசித்து, சிற்­றம்­பலம் மாஸ்டர் பொழிப்­புரை சொன்னார்.

எனக்கு எப்­பொ­ழுதும் குறுக்குப் புத்தி. வேரில் கிழங்­கு­தானே விழும், எப்­படி காய் காய்க்கும்? என மூளை, குறுக்குச் சால் ஓடி­யது. இது­பற்றி, உயர்­தர வகுப்­பு­க­ளுக்கு மட்டும் தாவ­ர­வியல் படிப்­பிக்க, சமீ­பத்தில் நிய­மனம் பெற்ற சுந்­த­ர­மூர்த்தி அண்­ணை­யிடம் கேட்டேன்.

அவர் மறுக்­காமல் விளக்கம் சொல்வார் என்­பது எனக்குத் தெரியும். ஏனென்றால், வேத­வல்லி அக்­கா­வுக்கும் அவ­ருக்­கு­மான தொடர்பு சாதனம் அப்­போதும் நான்தான். சுந்­த­ர­மூர்த்தி அண்ணை கரும் பல­கையில், பலா மரத்தின் படம் கீறி விஷ­யத்தை விளங்­கப்­ப­டுத்­தினார். ‘தாவ­ரங்­களில் பொது­வாக தண்டு, வேர், என வரை­யறை இருந்­தாலும் தண்டின் ஒரு­ப­குதி மண்­ணுக்குச் சற்று கீழேயும் புதைந்­தி­ருக்கும்.

இதி­லி­ருந்து தோன்­றிய முகை அரும்­பாகி, மண்­ணுக்கு வெளியே எட்டிப் பார்த்து, காயாக மாறும்­போது அது வேரில் காய்த்­தது போலத் தோன்றும். இதைத்தான் வேரில் பழுத்த பலா என்­பார்கள். எந்த மரத்­திலும் வேரில் இருந்து காய்கள் தோன்­று­வ­தில்லை’ என பலா பற்­றிய விப­ரத்தைச் சொன்­னவர் ‘உருளைக் கிழங்கு வேரிலா? அல்­லது தண்­டிலா? உற்­பத்­தி­யா­கி­றது’ என வியக்க வைக்கும் கேள்வி ஒன்றைக் கேட்டார்.

‘கிழங்­குகள் வேரில்தான் உற்­பத்­தி­யாகும். இதி­லென்ன சந்­தேகம்?’ உண்­மைதான். அனே­க­மான கிழங்­குகள் வேரி­லேதான் உற்­பத்­தி­யாகும். ஆனால் உருளைக் கிழங்கு மட்டும் விதி­வி­லக்­காக வேரில் உற்­பத்­தி­யா­வ­தில்லை. இவை மண்ணுள் புதைந்­தி­ருக்கும் தண்டில் உற்­பத்­தி­யா­கி­றது. உருளைக் கிழங்கு செடியை பிடுங்கிப் பார், கிழங்­குகள் தண்டைச் சுற்றி மட்டும் விளைந்­தி­ருக்கும்.’

‘மர­வெள்­ளியில்…?’ ‘இதில் வேர்­போன பக்­க­மெல்லாம் கிழங்கு விழும். வேர் ஆழ­மாக வளரக் கூடாது என்­ப­தற்­கா­கவே, மர­வெள்ளித் தடி­களை நடும்­போது ஆழ­மாக ஊண்­டு­வ­தில்லை’ என்­றவர், பன்­னி­ரண்டாம் வகுப்­புக்­கான செய்­முறை வகுப்­பெ­டுக்க, ஆய்வு கூடத்தை நோக்கி நடந்தார்.

பத்­தி­ரி­கை­களில் வரும் குறுக்­கெ­ழுத்துப் போட்டி எதையும், நான் தவற விடு­வ­தில்லை. உள்ளூர் பத்­தி­ரிகை ஒன்றில் வந்த குறுக்­கெ­ழுத்துப் போட்டி ஒன்­றிலே, பூவாமல் காய்க்கும் மர­மெது? என்ற கேள்­வியைக் கேட்டு, கீழே பதி­லாக பலா மரம் என்­றி­ருந்­தது.

நானும் பலா மரங்­களில் பூக்­களைக் கண்­ட­தில்லை. ஆச்­சியும் அது உண்­மைதான் என எண்­பித்தார். இது எப்­படிச் சாத்­தியம்? என அறிய, அப்­போது மாகாண விவ­சாய அதி­க­ரி­யாகப் பணி­பு­ரிந்த வேத­வல்லி அக்­காவைக் கேட்டேன்.
‘பலா பூக்­கு­மடா, எவர் சொன்­னவர் பூக்­கா­தென்று? பலாவின் பூக்கள் பல்­சை­நி­ற­மாக இருக்கும்.

அதற்கு மணமோ, கவர்ச்­சியோ இருக்­காது. ஏனெனில் பலாவில் பூச்சி மூலம் மக­ரந்தச் சேர்க்கை நடை­பெ­று­வ­தில்லை. ஆண் பூக்­களும் பெண் பூக்­களும் இங்கு வேறு வேறாக ஒரே மரத்தில் இருக்கும். ஆண் பூக்கள் நீட்­டாக, ஓர­லாக பெரும்­பாலும் மரத்தின் மேல் கிளை­களில் காணப்­படும். இவை ஒரிரு நாள்­க­ளுக்குள் உதிர்ந்­து­விடும்’.

‘பெண் பூக்கள்…?’ ‘பொறுடா, அவ­சரக் குடுக்கை, பொறு­மையாய்க் கேள். பலா மரத்தில் பெண்­பூக்கள் பெரும்­பாலும் அடி மரத்­திலும் கொப்பின் அடிப்­பா­கத்­திலும் தோன்றும். சில சம­யங்­களில் மேல் கிளை­க­ளிலும் குறை­வான எண்­ணிக்­கையில் தோன்­று­வ­துண்டு. பலாவில் பெண் பூக்கள் என்­பது ஒரு மஞ்­சரி.

இதையே வேறு வித­மாகச் சொன்னால், பல பெண் பூக்கள் சேர்ந்த கூட்டுக் காம்­பி­லியே, மஞ்­சரி. மரத்தின் மேலே­யுள்ள ஆண்­பூக்­களின் மக­ரந்த மணிகள், காற்றின் மூலம் பெண்­பூக்­க­ளுக்கு கடத்­தப்­பட, கருக்­கட்டல் நடை­பெற்று, காய் தோன்றி, பழ­மாகும்.

பலாப் பழத்தை ஒரு திரள் பழம் அல்­லது கூட்டுப் பழம் எனச் சொல்­வார்கள். உள்ளே காணப்­ப­டு­கின்ற ஒவ்­வொரு சுளையும், மஞ்­ச­ரி­யி­லுள்ள ஒவ்­வொரு பூவி­லி­ருந்து தோன்­றி­யவை. பூக்­களின் அல்­லியும் புல்­லியும் சேர்ந்த பூவுறை, சதைப்­பற்­றான சுளை­க­ளாக மாற, நடுவே விதை, விருத்தி அடைந்­தி­ருக்கும்’

‘பலாப் பழத்­துக்குள் இருக்கும் ‘பொச்சு’…?’ ‘அவை மஞ்­ச­ரி­யி­லுள்ள கருக்­கட்­டாத பூக்­களில் இருந்து வந்­தவை’ என விரி­வான விளக்கம் தந்தார் வேத­வல்லி அக்கா. எங்கள் வீட்டில் எனக்கு மட­டு­மல்ல, மரங்­க­ளுக்கும் அடி விழு­வ­துண்டு. பாவப்­பட்ட ஜென்­மங்கள் அவை. வளவில் எந்த மர­மா­வது காய்க்­காமல் டிமிக்கி விட்டால், அடிக்­காத மாடு படிக்­காது என்ற கொள்­கைப்­படி, அம்மா கோடா­லியின் பின் புறத்தால் நாலு சாத்து சாத்­துவார்.

அவரின் தியறி பலா­ம­ரத்தில் வேலை செய்­ததை நான் நேரில் பார்த்­தி­ருக்­கிறேன். இதன் சூக்­குமம், நான் பன்­னி­ரண்டாம் வகுப்புப் படிக்கும் வரை விளங்­க­வில்லை. கோடா­லியால் அடி­வாங்­கிய நோவினால் மரங்கள் காய்க்­க­வில்லை என்­றாலும், அடி வைத்­தி­யத்தில் அம்­மா­வுக்குத் தெரி­யாத அறி­வியல் விளக்­கங்கள் பல புதைந்து கிடப்­பதை பின்னர் தெரிந்து கொண்டேன்.

ஒரு தாவ­ரத்தில் நீரையும் ஊட்டச் சத்­தையும் இலை­க­ளுக்கு கடத்­து­வது, காழ்க் கலங்கள் (Xylem Cells). இதற்கு வெளி­யே­யுள்ள உரியக் கலங்கள் (Phleom Cells) இலை­யிலே தயா­ரிக்­கப்­பட்ட உணவை, வேருக்கும் தாவ­ரத்தின் மற்­றைய பகு­தி­க­ளுக்கும் கடத்­து­கி­றது. கோடா­லியால் மரத்தை அடிக்­கும்­போது, உணவைக் கடத்தும் உரியக் கலங்கள் சிதைக்­கப்­பட, தயா­ரித்த உணவின் பெரும்­ப­குதி தாவ­ரத்தின் கிளைப்­ப­கு­தியில் தங்­கி­விடும்.

இதனால் அங்கு உடல் தொழில் மாற்­றங்கள் ஏற்­பட்டு, தாவரம் பூக்கத் துவங்கும். இதற்கும் மேலாக, பலா மரத்தில் இன்­னொரு விஷ­யமும் நடக்­கி­றது. பலாவில்; புதிய அரும்பில் இருந்தே பூக்கள் தோன்றும். கோடா­லியால் பலாவில் அடித்த காயம் மாறும் போது, அதி­லி­ருந்து பல புதிய அரும்­புகள் தோன்றி பூக்­க­ளாகி காயாகும்.

இதே வேளை மரத்தைச் சுற்றி நிறைய அடி போட்டால், உரியக் கலங்கள் முற்­றாக அறு­பட, மரம் செத்­து­விடும். விவ­சாய பண்­ணை­களில், கூரிய கத்­தியால் அடி­ம­ரத்து மரப் பட்­டையை அரை சென்ரி மீட்டர் அக­லத்­துக்கு ‘இடை­யி­டையே’ வெட்­டி­வி­டு­வார்கள்.

;மரம் நிறையக் காய்க்­கட்டும்’ என்ற பேரா­சையில், மரத்தைச் சுற்­றி­யுள்ள பட்­டையை முழு­மை­யாக வெட்டி வரைந்து விட்டால், அடுத்த வருடம் பலா, விற­குக்­குத்தான் பயன்­படும். இதை விடுத்து, வெள்ளிக் கிழ­மை­களில் விரதம் இருந்து மந்­திர உச்­சா­டனம் செய்­த­படி கோடா­லியால் மரத்தை அடிக்க வேண்­டு­மென்­பதோ, நடு இரவில் நிர்­வா­ணமாய் சென்று அடிக்­க­வேண்டும் என்­பதோ, வெறும் கட்டுக் கதை­களே!

(4)

வேத­வல்லி அக்­காவின் வடி­வுக்கும் சீதன பாத­னத்­துக்கும் பெரிய பெரிய இடங்­களில் இருந்து பெண்­கேட்டு வந்­தார்கள். அக்கா அசைந்து கொடுக்­க­வில்லை. கட்­டினால் சுந்­த­ர­மூர்த்­தி­யைத்தான் என உறு­தி­யாக நின்றார்.

முன்­னுக்குப் பின்­னான பல இழு­ப­றி­க­ளுக்குப் பின்னர் அக்­காவின் கலி­யாணம் தடல்­பு­ட­லாக நடந்­தது. பத்துக் கூட்டம் மேளம் பின்னி எடுக்க, கண்ணன் கோஷ்டி, வாண வேடிக்கை, அன்னச் சப்­பரம் பூட்­டிய காரில் ஊர்­வலம், என கந்­தையா அம்மான், மகளின் கலி­யா­ணத்­துக்கு, காசை காசென்று பாராமல் விசுக்கி எறிந்­தார். கலி­யாண ஊர்­வ­லத்தில் சோடிப் பொருத்­தத்தைப் பார்த்த ஊர்ச்­சனம் நெட்டி முறித்­தது.

அக்­காவின் கலி­யாண அம­ளிக்குள் எனது பன்­னி­ரண்டாம் வகுப்பு சோதினை மறு­மொழி வந்­தது அம்­மா­வுக்கு தெரி­யாது. எனக்குக் கிடைத்த வெட்டுப் புள்­ளிக்கு, யாழ்ப்­பாணப் பல்­கலைக் கழ­கத்தில் விவ­சாயம் படிக்­கவே இடம் கிடைக்­கு­மென்றார் அதிபர். எனக்கு வலு சந்­தோஷம். விவ­சாயம் நான் விரும்­பிய துறை.

மனி­தர்­க­ளிலும் பார்க்க மரங்­களில் எனக்கு அன்பும் பாசமும் அதிகம் என்­பதை அம்மா ஏன் உணர மறுக்­கிறார்? அம்­மா­வுக்குத் தெரிந்தால் அடுத்த வருடம் மீண்டும் சோதனை எடு என்பார். இதனால் வேத­வல்லி அக்­காவின் உத­வி­யுடன் விவ­சாயப் படிப்­புக்கு பதிவு செய்த பின்­னரே, அம்­மா­வுக்கு சொன்னேன்.

என்­னு­டைய எதிர்­கா­லத்தை வேத­வல்லி அக்கா பாழ்­ப­டுத்தி விட்­ட­தாக ஊரெல்லாம் திட்டித் திரிந்த அம்மா, பின்னர் களைத்­துப்போய் அமை­தி­யானார். கால ஓட்­டத்தில் நான் விவ­சாயப் படிப்பின் இறுதி ஆண்­டுக்கு வந்­து­விட்டேன். விவ­சா­யத்தில் எனக்­கி­ருந்த ஆர்வம் கார­ண­மாக சிறப்புப் பிரிவில் அனு­மதி கிடைத்­தது. வேத­வல்வி அக்­காவின் வழி­காட்­டலில் நான் செய்த செயல் திட்­டங்­களைப் பாராட்டி உள்ளூர் பத்­தி­ரி­கைகள் சிலா­கித்து எழு­தின.

இதில் ஒரு செயல் திட்­டம்தான் பொலோ­னியா (Paulownia) மர வளர்ப்பு. இந்த மரம் பற்­றிய விப­ரத்தை முதலில் சொன்­னவர் சுந்­த­ர­மூர்த்தி அண்ணை. இந்த மரத்தின் பிறப்­பிடம் சீனா, வியட்நாம் ஆகிய நாடுகள். இலங்­கை­யிலும் இது நன்கு வள­ரக்­கூ­டிய சுவாத்­தியம் உண்டு. இவை கலட்­டிப்­பாங்­கான மண்­ணிலும் வளரும் என விபரம் சொன்னார் சுந்­த­ர­மூர்த்தி அண்ணை.

‘பார்த்துக் கொண்­டி­ருக்க பொலோ­னியா மரம் வளரும்’ என ஒரு சொல்­லடை உண்டு. முப்­பது பாகை சத­ம­ளவு வெப்ப நிலையில், சொட்டு நீர்ப்­பா­ச­னத்தின் கீழ் மரம் கிசு­கி­சு­வென வளர்ந்து, முத­லா­வது வரு­டமே பத்துப் பன்­னி­ரண்டு அடி உய­ரத்­துக்கு வள­ரு­மென்றும், மூன்று நான்கு வரு­டத்தில் 18 அடி உய­ரமும் ஒரு அடி விட்­டமும் கொண்ட பெல­மான நீண்ட உருளை வடி­வான மரத்தை, அறு­வடை செய்­யலாம் எனவும் உசாத்­துணை நூலில் கூறப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது. பத்து வரு­டங்­களில் அறு­பது அடிக்­குமேல் வள­ரக்­கூ­டிய பொலோ­னியா மரங்­களும் உண்­டென ஆராய்ச்சிக் கட்­டுரை ஒன்று சொல்­கி­றது.

பொலோ­னியா மரத்தின் பலகை  பாரம் குறைந்­தவை, உறு­தி­யா­னவை, அழ­கா­னவை. 0.0254 மில்லி மீற்ரர் தடிப்பில், அதன் அழகு கெடாமல் நுண்­ணிய மேலொட்டுப் பல­கை­யாக சீவக் கூடி­யவை. விலை உயர்ந்த நரம்பு இசை வாத்­தியக் கரு­வி­களில், பொலோ­னியா மரப் பல­கையே பாவிக்­கப்­ப­டு­கி­றது.

கப்பல் கட்டும் தொழிலில் இது முக்­கிய பங்கு வகிக்­கி­றது. ‘அமெ­ரிக்கா, ஆஸ்­தி­ரே­லியா போன்ற நாடு­களில் பொலோ­னியா மரத்தில் மக்கள் முத­லீடு செய்­கி­றார்கள், இதற்­காக ‘பங்­கு’­களை விற்­பனை செய்யும் பல நிறு­வ­னங்கள், இங்கு இலா­ப­க­ர­மாக இயங்­கு­கி­ன்றன’ என்றார் அக்கா.

நிஜ­மா­கவா அக்கா? இதைக் கொஞ்சம் விளக்­கமாய் சொல்­லுங்கோ, என விழி­களை விழித்து ஆர்­வ­மானேன் நான்.
பொலோ­னியா மரக்­கன்­று­களை நடும்­போது, குறித்த எண்­ணிக்­கை­யி­லான மரக் கன்­று­க­ளுக்கு, நிர்­ண­யிக்­கப்­பட்ட விலைப்­படி பணம் கட்­டப்­படும்.

பத்து வரு­டங்­களில், மரம் ஐம்­பது, அறு­பது அடி உயரம் வளர்ந்த பின் மரத்தை வெட்டி விற்­பார்கள். வளர்ப்பு மற்றும் பரா­ம­ரிப்பு செலவு போக, கிடைக்கும் இலாபம் முத­லீடு செய்­த­வர்­க­ளுக்கு. மரங்­களை வாங்­கு­வ­தற்கு பணம் இல்­லா­த­வர்கள் ‘பங்­கு’­க­ளையும் வாங்­கலாம். மலே­சி­யாவில் பொலோ­னியா மர வளர்ப்பு, பெரு­வெற்றி அளித்­துள்­ளது.

இதனால் பொலோ­னி­யாவை அங்கு, பணம் காய்க்கும் மரம் என அழைப்­பார்கள் எனத் தகவல் சொல்லி, புல்­ல­ரிக்க வைத்தார் அக்கா. கந்­தையா அம்­மானின் கலட்டிக் காணியில், பொலோ­னியா மரக்­கன்­று­களை பரீட்­சார்த்­த­மாக நடு­வ­தென தீர்­மா­னிக்கப்பட்டு, ஆரம்ப கட்ட வேலை­களைத் துவங்­கினார் சுந்­த­ர­மூர்த்தி அண்ணை.

யாழ்ப்­பாண சுவாத்­தி­யத்­துக்குத் தோதான பொலோ­னியா விதை­களை தரு­வித்து நாற்று மேடையும் போட்­டா­யிற்று. வேத­வல்லி அக்கா அப்­போது நிறை­மாத கர்ப்­பிணி. அதனால் அறி­வு­ரை­க­ளுடன் தன் பங்­க­ளிப்பை மட்­டுப்­ப­டுத்திக் கொண்டார்.

சித்­திரை வருஷப் பிறப்பும் நெருங்­கி­யது.சவா­ரிக்குப் பழக்­க­வென கந்­தையா அம்மான் இரண்டு நாம்பன் மாடு­களை புங்­கு­டு­தீவில் வாங்­கி­யி­ருந்தார். இவை யாழ்ப்­பாண முற்­ற­வெ­ளியில் நடந்த சவாரிப் போட்­டியில், சென்ற வருடம் வெற்றி பெற்ற மாடு­களின், தாய்­பசு ஈன்ற கன்­றுகள். இரண்டு நாம்பன் மாடு­க­ளுக்கும் இப்­பொ­ழுது பயிற்சி நடக்­கி­றது.

இந்த வருஷப் பிறப்­புக்கு இவை, நீர்­வேலி வாய்க்கால் தரவைப் போட்­டியில் ஓடும். இடை­வி­டாத பயிற்­சியின் போது ஒரு நாம்பன் மாட்டின் கால் குளம்­புக்கு மேலே, உராய்வு ஏற்­பட்டு இரத்தம் வடிந்­தது. அதற்கு இலுப்­பெண்­ணையைச் சூடா­கக்கி, கறி­மஞ்சள் கலந்து பூச­வேண்டும், இல்­லையேல் புழுப்­பி­டிக்கும் எனறார் உள்ளூர் மாட்டு வைத்­தியர்.

இதற்­காக இலுப்­பெண்ணை தேடி நான் அலை­யாத இட­மில்லை. இறு­தியில் நாக­முத்து பரி­யா­ரியார், மூன்று வரு­டங்­க­ளுக்கு முன்னர் செக்கில் ஊற்றி, மருந்­துக்­கென வைத்­தி­ருந்த இலுப்­பெண்ணை மண்­டியில் கொஞ்சம் வாங்கி வந்தேன்.
ஊரில் நின்ற இலுப்பை மரங்கள், தறிக்­கப்­பட்­டு­விட்­டன.

இலுப்பை வறட்­சியைத் தாங்கக் கூடி­யது. குளிர்­மை­யா­னது. பெல­மா­னது. இதனால் இதை தீராந்­தி­யாகப் பாவிப்­பார்கள். கால் நடை­க­ளுக்கு காயம் ஏற்­பட்டால் இலுப்­பெண்ணை சிறந்த மருந்து என மாட்­டு­வைத்­தியர் சொன்­னாலும் இது விஞ்­ஞான ரீதி­யாக நிரூ­பிக்­க­ப­ட­வில்லை.

இலுப்­பெண்­ணையில் ஐம்­பது வீதத்­துக்கு மேல் கொழுப்பு இருப்­பதால் இது சவர்க்­காரம் செய்யப் பாவிக்­கப்­படும். நீண்ட நேரம் நிண்­டெ­ரியும் என்­பதால் கிரா­மங்­களில் விளக்கு எரிக்­கவும், கார்த்­திகை விளக்­கீட்டின் போது சூள் கொழுத்­தவும் பாவிப்­பார்கள். இலுப்பை, வேம்பு, மகிழ் மரங்­களை இன்­றைய சந்­த­தி­யினர் யாரும் நடு­வ­தாகத் தெரி­ய­வில்லை. எதிர்­கா­லத்­தி­லா­வது இள­வல்கள், குறைந்­த­பட்சம் ஒரு மரக் கன்­றை­யா­வது நட்டு வளர்க்க வேண்டுமென்பதே எனது அவாவும் ஆசையும்.

புதிதாக வாங்கிய நாம்பன் மாடுகளைப் பழக்குவது, இலேசாக இருக்கவில்லை. கால் குளம்புக்கு மேலே காயம்பட்ட நாம்பன் மாடு முரண்டு பிடித்தது. இலுப்பெண்ணை மண்டியில், மஞ்சள் கலந்து சூடாக்கி காயத்தில் தடவ, சூடு தாங்காத நாம்பன் மாடு, கட்டை அறுத்து வெருண்டோடி, வாழை மரத்தின் கீழே நின்ற அக்காவை முட்டித் தள்ளியது.

கீழே விழுந்த வேதவல்லி அக்கா நோ தாங்காமல் அலறினார். பன்னீர் குடம் உடைந்திருக்க வேண்டும். ஆளும் பேருமாக செட்டியின் காரில் ஆஸ்பத்திரிக்கு தூக்கிக் கொண்டு போனார்கள். அங்கு அழகான பெண் குழந்தை பிறந்தது. ஆனால் அக்கா பிளைக்கவில்லை.

அக்காவின் பிரிவால் ஊரே திகிலடித்து நின்றது! வயது தெரிந்த நாள் முதல், வேதவல்லி அக்காவே எனது ஆதர்ஷம். எனக்கு முன்மாதிரியாகவும், முகவரியாகவும் இருந்தவர் அவரே. வாழைத் தோட்டத்துக்கும் வேதவல்லி அக்காவுக்குமான உறவு தனித்துவமானது.

அவரின் இறப்புக்குப் பின்னர் வாழைத் தோட்டத்துக்கு நான் செல்வதில்லை. இருந்தாலும், ‘குலையை ஈன்ற பின், தன்னைத்தானே மாய்த்துக் கொள்ளும், வாழை’ என வேதவல்லி அக்கா சொல்லும் கைக்கூ கவிதை, அசரீரியாக இன்னும் ஒலிக்கிறது!

 

Leave A Reply

Your email address will not be published.

error: Content is protected !!