ஒற்றை விளக்கு

0 101

( விமலன் )

போட்ட கையெ­ழுத்தை விட அது போடப்­பட்ட தருணம் மிக முக்­கி­ய­மா­னதாய், மிக முக்­கி­ய­மா­ன­தாகிப் போகி­றது. சங்கர் இவ­னுக்கு போன் பண்­ணிய போது காலை 11 மணியை எட்­டித்­தொட போகிற நேரம். எட்டித் தொட்டு தோளில் கைபோட்டு உரசி மகிழ்ந்து அடுத்­த­நேரம் 11 ன்னே என கறா­ராக அறி­விக்­கப்­போ­கிற வேளை.

கணி­னியின் முன்­ன­மர்ந்து தேநீர் அருந்­திக்­கொண்டும் ஒரு மேட்­டரை டைப் செய்­த­வா­றுமாய் அமர்ந்­தி­ருக்­கிறான். ஹாலின் ஜன்ன….லோர­மாக இருந்த கணி­னியின் மீது வெயிலின் வெளிச்சம் பட்டும் அது சுமந்­தி­ருந்த மர­இ­லைகள், மரத்தின் ஒரு, கம்ப்­யூட்­டரின் நிழல் ஆகி­ய­வை­களை மொத்தம் கூட்டி இவன் மீதும் கம்ப்­யூட்டர் டேபிள் மீதும் சித­றி­யுமாய்….

மூடி வைத்­தி­ருந்த ஜன்­னலைத் திறந்­தது யார் இப்­போது? என்ற கேள்வி இவனுள் முளை­விட்­டதை மனைவி சுட்ட தோசையின் சப்தம் அமுக்­கி­யது. அடுப்­ப­டியின் புகையும், வெக்­கையும் வெளி­யே­று­வ­தற்­காக திறந்து விட்­டி­ருக்க வேண்டும்.

அவளும் இந்த வீட்­டுக்கு குடி வந்த இந்த பத்து வரு­டங்­களாய் கேட்­டுக்­கொண்­டுதான் இருக்­கிறாள்.

சமை­ய­ல­றையில் ஒரு பேன் மாட்­ட­வேண்டும் என்று. ஏனோ அது இன்று வரை கைவ­ரப்­பெ­ற­வில்லை. ஊதாக்­கலர் சேலை­யிலும், கறுப்­புக்­க­லர்ச்­சட்­டை­யி­லுமாய் பாந்­த­மாகத் தெரி­கிறாள்.

கொட்­டன்­ பு­டவை அது. MPPR கடையில் எடுத்­தது. வேறென்ன தவ­ணையில் தான். கடைக்­காரர் சொன்னார் புடவை எடுக்­கும்­போது.

இன்­னொன்னு சேத்து எடுத்­துக்­குங்க சார். இதெல்லாம் சீசன் வர்­ற­துதான் எனச்­சொன்ன அவ­ரது வார்த்­தைக்கு ஆட்­ப­டா­மலும் ஆசை­ப்பட்டு விடா­ம­லுமாய் தனித்து ஒற்­றையாய் எடுத்த புடவை அது.

இந்த வீடெங்கும், கொடி­யிலும், பீரோ­வி­லுமாய் நிரம்­பிக்­கி­டக்­கிற அடுக்கி வைக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கிற துணிகள் எல்லாம் இப்­படி எடுத்­தது தான். கடைக்­கா­ரர்­களின் விசால மனதும் இவன் மாதி­ரி­யா­ன­வர்கள் மனைவி மக்­க­ளுக்கு பேண்ட் சர்ட்டும், சேலையும், சுடி­தா­ருமாய் எடுக்க உத­வி­யி­ருக்­கி­றது. கிட்­டத்­தட்ட லட்சம் வரை தொட்­டி­ருக்­கலாம் இவன் அந்­தக்­க­டையில் எடுத்­தி­ருந்த ஜவு­ளியின் மதிப்பு.

இவனும் மனை­வியும் தூக்கம் வராத இர­வு­களில் திண்­ணையில் அமர்ந்து பேசிக்­கொண்­டி­ருந்த நாட்­களில் அரை­படும் சொற்­கட்­டு­க­ளாக….. அது மாதி­ரி­யான சம­யங்­களில் பேசப்­பட்ட சொற்­கட்­டு­க­ளிலும், துணைச்­சொற்­கட்­டு­க­ளி­லுமாய் உரு­வெ­டுத்த புடவை இப்­போது ஊதாக்­கலர் காட்டி…

ஜன்­னலின் கம்பி வழி வெளித்­தெ­ரிந்த கொல்­லைப்­புற மரங்­க­ளையும், அதை ஒட்­டிய வெற்று வெளி­யையும் அது தாண்­டி­யி­ருந்த வீடு­க­ளையும் ரோட்­டையும் அது தழுவிக் கொண்­டி­ருந்த மனி­தர்­க­ளையும் படம்­பி­டித்துச் சொல்­லி­யதாய் வளர்ந்­தி­ருந்த பூ மரத்தில் எக்குப் போட்­ட­வாறு ஆடு ஒன்று தன் பசி தீர்க்கும் முயற்­சியில்…; மரத்தின் மீது மலர்ந்­தி­ருந்த சிவப்பு நிற பூக்கள் தன் கையை அகல விரித்து அலகு காட்­டி­யதாய்…;

சாம்பல் பூத்­தி­ருந்­தது மரப்­பட்­டை­யாயும், பச்சை நிறம் காட்­டி­யது இலை­க­ளாயும், சிவப்பு நிறம் பூக்­க­ளாயும் என தன் மேனியின் மொத்த கலர் காட்டி சிரித்த அழ­கு­ம­ரங்­க­ளாயும், பச்­சையும், மெரூனும், இன்னும் இன்­னுமாய் கலர் காண்­பித்த வீடுகள் அதனுள் குடி கொண்­டி­ருந்த மனி­தர்­களின் மன நிலை­யையும் தொட்டுச் சொல்லிச் சென்­றதாய்….,

உய­ரப்­ப­றந்து சென்ற பறவை ஒன்று காற்றின் திசையில் சொல்­லிச்­சென்ற சேதி என்­ன­வென்று தெரி­ய­வில்­லை­யா­யினும் கூட சங்­க­ரிடம் சொல்ல ஒரு சேதி இருந்­தது. “என்­னண்ணே எங்க இருக்­கீங்க? நல்­லா­யிக்­கீங்­களா? கவர்மெண்ட் ஆஸ்­பத்­தி­ரி­கிட்ட நிற்­கிறோம்.

நம்ம வேலை பாக்­குற நிறு­வ­னத்­துல வேலைக்கு சேர வந்­த­வ­ருக்கு இன்­னைக்கி ரெக்­காடு வெரி பிகேஷன், திண்­டி­வ­னத்­துல இருந்து வந்­த­வரு மெடிக்கல், பிட்னெஸ் வாங்­காம வந்­துட்­டாரு. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்­துல நம்ம யாரை­யா­வது கௌவர்மெண்ட் டாக்­ட­ரைப்­பார்த்து சர்­டி­பிகேட் வாங்கிக் குடுக்­கணும்” என்றார்.

சங்கர் சொல்லி முடித்த மறு­கணம் சட்­டென மனதில் தங்கி வந்து நின்­றவர் தோழர் நம்­பி­யா­கத்தான் இருக்­கிறார். நம்­பிக்கு டாக்­டர்கள் வட்­டா­ரத்தில் கொஞ்சம் பழக்கம் அதிகம். அவர் சார்ந்து நிற்கிற இயக்கமும், அவரின் நடத்தையுமே அம்மாதிரியான பழக்கங்களில் அவரை வழிகாட்டி வைத்­தி­ருக்­கி­றது எனலாம்.

இப்­போது அவ­ரிடம் பேசலாம். ஆனால் அவ­ரது நம்பர் இல்லை கைவசம். இன்­னொரு தோழ­ரான முத்­துக்­கி­ருஷ்­ண­னிடம் கேட்­கலாம். அவர் இப்­போது எங்­கி­ருக்­கிறார் எனத் தெரி­ய­வில்லை. ஓடிக்­கொண்டே இருக்­கி­றவர். அதனால் என்ன “ஓடு­கிற ஓட்­டத்தின் மத்­தியில் சற்றே நின்று போன் நம்பர் மட்டும் சொல்­லி­விட்டு உங்­க­ளது ஓட்­டத்தை தொட­ருங்கள்” எனச் சொன்னால் முடிந்­தது விஷயம்.

செல்போன் நம்பர் வாங்­கியே விட்டான் தோழர் முத்­துக்­கி­ருஷ்ணின் ஓட்­டத்தை நிறுத்தி. சேலத்­தி­லி­ருந்து வந்து கொண்­டி­ருந்த நம்பி ஒரு மருத்­து­வரின் பெயரைச் சொல்லி “அவர் அவ­ச­ர­ வார்டில் இருக்­கி­றாரா பாருங்கள். இருந்தால் நான் அவ­ருடன் போனில் பேசி விடு­கிறேன்.

நீங்கள் வந்த வேலை எளி­தாகி விடும்” என்­கிறார். இவன் வீட்டை விட்டு கிளம்பும் முன்­பாக சங்­க­ரிடம் சொல்­லி­விட்டு “அங்­கேயே இருங்கள். இதோ­வந்து விடு­கிறேன். ஐந்து நிமிட நேரத்தில்” எனக் கிளம்­பு­கிறான். அவர்­களை அவ­சர வார்ட் அருகே நிற்­கச்­சொல்­லி­விட்டு அங்கு போனபின் தான் தெரிந்­தது. தோழர் சொன்ன டாக்டர் ஒரு கேஸை அட்டெண்ட் பண்­ணிக்­கொண்­டி­ருந்தார் என…

என்ன செய்­யலாம் இப்­பொ­ழுது? வேறு யாரா­வது தெரிந்த டாக்டர்….. என எரிச்­சலாய் தூசி துடைத்­துப்­பார்த்த போது இன்­னொரு டாக்டர் பாரதி சுப்­ர­ம­ணியம் தென்­ப­டு­கிறார். டாக்டர் என்றால் அவர் வெறும் டாக்டர் மட்டும் இல்லை.

அவர் கிளினிக் வைத்­தி­ருந்த ஏரி­யாவின் அதி முக்­கிய அடை­யா­ளங்­களில் ஒன்றாய்த் திகழ்ந்­தவர். இரண்டு ரூபாய்க்கு மருத்­துவம் பார்த்து தன் மருத்­துவ வாழ்க்­கையை துவங்­கி­யவர். இன்று அசைக்க முடி­யாத நன்­நம்­பிக்கை முனை­யாக….,

அவர் இந்­நேரம் இருப்­பாரா அல்­லது டியூட்டி முடிந்து போயி­ருப்­பாரா? எனத் தெரி­ய­வில்லை. முன்னால் ஓ.பி. பார்க்­கிற இடத்தில் கேட்­டதில் அவர் ஆப­ரேஷன் தியேட்டர் போய்­விட்­ட­தாகச் சொன்னாள் நர்ஸ் ஒருத்தி. ஆப­ரேஷன் தியேட்­ட­ரிலும் இருக்­கி­ற­வரை எப்­ப­டிப்போய் பார்ப்­பது என்­கிற யோச­னையும் தயக்­க­முமாய் இருந்­தவன் சங்­க­ரையும் உடன் வந்­தி­ருந்­த­வ­ரையும் நிற்­கச்­சொல்லி விட்டு எதற்­கு­மொரு ரவுண்ட் போய்­விட்டு வருவோம் என டாக்­டர்கள் அமர்ந்­தி­ருக்­கிற அறை நோக்­கியும் அது அல்­லா­த­துமாய் யாரா­வது ஒரு தெரிந்த டாக்டர் அல்­லது பாரதி சுப்­ர­ம­ணி­யமே தென்­பட்­டு­விட மாட்­டாரா என்­கிற ஆவ­லுடன் உந்­து­த­லு­ட­னுமாய் நகர்­கிறான்.

நீண்டு விரிந்­தி­ருந்­தது ஆஸ்­பத்­திரி. தடுத்துக் கட்­டப்­பட்­டி­ருக்­கிற அறை­களை ஒவ்­வொன்­றாக தாண்டி வந்­த­போது ஐந்­தா­வது அறையில் காட்­சிப்­பட்­ட­வ­ராக மரு­தம்மாள் டாக்டர் இருந்தார். வயிற்­று­வலி என வந்த சிறு­வ­னுக்கு பக்­கு­வமாய் மருந்து கொடுத்­துக்­கொண்­டி­ருந்தார்.

இவ­னுக்கு குடல் இறக்க ஆப­ரேஷன் பண்­ணி­யவர். குரல் அவர்தான் எனக்­காட்டிக் கொடுத்­தது. பின் பக்­க­மாகத் தெரிந்த அவரை முன் பக்­க­மாகப் போய் பார்த்து பழக்க தோசத்தில் “நல்­லா­யி­ருக்­கீங்­களா” எனக்­கேட்டு விட்டான். சிமிண்ட் பூசப்­பட்­டி­ருக்­கிற தரையின் நான்கு மூலை­க­ளிலும் மடக்கி சிவப்­புக்­கலர் சாயம் பூசி­யி­ருந்­தார்கள். வெள்­ளைப்­பூக்­க­ளைச்­சுற்றி மலர்ந்து சதுரம் காட்டி நிற்­கிற சிவப்பு நிற மலர்­களைப் போல பார்க்க நன்­றா­கவே இருந்­தது.

பழக்க தோஷத்தில் எல்­லோ­ரையும் கேட்­பது போல மருத்­து­வ­ரையும் கேட்­பது உசி­த­மல்ல. அதுவும் மருத்­து­வ­ம­னையில் வைத்து……. அவர்கள் கேட்க வேண்­டிய கேள்­வியை இவன் கேட்டால்….. அவரும் சிரித்­துக்­கொண்டே நன்றாய் இருப்­பதாய்ச் சொன்னார்.

“தனது பெயரின் முத்­தி­ரையை கிளி­னிக்­கி­லேயே வைத்து விட்டு வந்து விட்டேன் என்றும், ஆப­ரேஷன் தியேட்­டரில் இருக்­கிற பாரதி சுப்­ர­ம­ணியம் சாருக்கு போன் பண்ணி சொல்லி விடு­கிறேன் அவ­ரிடம் போய் வாங்­கிக்­கொள்­ளுங்கள்” என அவ­ரிடம் சம்­மதம் கேட்டு வாங்­கிக்­கொண்டு அனுப்­பு­கிறார்.

சங்­க­ருடன் வந்­தவர் கார்­மேகம் என இவ்­வ­ளவு அலைச்­ச­லுக்குப் பின் தான் அறிந்து கொள்ள முடிந்­தது. அப்­போது தான் நேரமும் இருந்­தது. திண்­டி­வனம் அருகே இருக்­கிற குக்­கி­ரா­மத்தில் ஏழைக்­கு­டும்­பத்தில் பிறந்த அவர் அவ­ரது கிரா­மத்­தி­லேயே முதன் முதலாய் அரசு வேலைக்கு வந்­த­வராம். கலங்­கிப்போய் நின்றார்.

அவ­ரது மனம் முழுக்க முழுக்க மெடிக்கல், பிட்னஸ் சர்டிபிகேட்டே!, அது இல்லாது போனால் வேலைக்கு வேண்டாம் எனச்­சொல்லி விடு­வார்­களோ, வாழ்க்கை வீணாகிப் போய்­வி­டுமோ என்­கிற அவ­ரது உள்­மன பிம்பம் வார்த்­தை­க­ளிலும் பேச்­சி­லுமாய்…., கண்கள் கலங்கித் தெரிந்­தது.

அதற்­குள்­ளாக டாக்­ட­ரம்மா கூப்­பிட்­ட­னுப்பி விட்டார். டாக்டர் பார­தி­சுப்­ர­ம­ணி­ய­மிடம் நான் சொல்­லி­விட்டேன். நீங்கள் போய் பார்த்து விடுங்கள் என…., சங்­கரின் இரு­சக்­கர வாக­னத்தின் பின்­னால்தான் கார்­மேகம் அமர்ந்து வந்தார். கறுப்­புக்­கலர், நன்­றா­க­யி­ருந்­தது பார்ப்­ப­தற்கு. இவ­னுக்­குத்­தெ­ரிந்து பத்து வரு­டங்­க­ளாக அந்த வண்­டி­யைத்தான் வைத்­தி­ருக்­கிறார்.

செடிகள் வரிசை கட்டி நின்ற இடத்தின் ஓர­மா­கத்தான் வண்­டியை நிறுத்­தி­னார்கள். கம்பி வேலி கட்டம் கட்டி நின்­றது. வெள்­ளியில் உருக்கி ஊற்­றி­யது போல நன்­றாக இருந்­தது பின்­ன­லுடன் பார்க்­கிற போது. இரண்டு பேரிடம் வழி கேட்­டதில் சரி­யாகச் சொன்னார் ஒருவர் ஆப­ரேஷன் தியேட்டர் எங்கே இருக்­கி­றது என.

ஆஸ்க்­கலர் பேண்ட், பச்சைக் கலரில் வெள்ளைக் கோடுகள் ஓடிய டீசர்ட் இவ­னுக்கு நன்­றாகத் தெரிந்­தது. கார்­மே­கமும், சங்­கரும் அவ­ர­வர்­க­ளுக்கு பிடித்த கலர்­களில் என இல்­லை­யா­னாலும் கூட கிடைத்த கலர்­களில் உடைகள் உடுத்­தி­யி­ருந்­தார்கள்.

கருப்பு வெள்ளை காம்­பி­னே­ஷனும், கோடு போட்ட சட்­டையும், அடர்­க­லரில் பேண்­டுமாய் அணி­கிற தன்மை இன்னும் புழக்­கத்தில் வெள்­ளைக்­க­லரில் ஊதாக்­க­லரில் ஊதாக்­கோ­டுகள் ஓடிய சட்­டையும், கருஞ்­சாந்துக் கலரில் பேண்­டுமாய் கார்­மே­கமும், பிஸ்கட் கலரில் டீசர்ட்டும் ஆப் வொயிட் கலரில் பேண்­டுமாய் நின்றார் சங்கர்.

ஆஸ்­பத்­தி­ரியின் காம்­பவுண்ட் சுவர் தாண்டி உள்­நு­ழைந்­த­தி­லி­ருந்து வரி­சை­யா­கவும் அது தப்­பி­யுமாய் வளர்ந்து நின்ற மரங்கள் இலை­க­ளையும் கிளை­க­ளையும் பூக்­க­ளையும் காட்டிச் சிரித்­தது. அது­தாண்டி ஆப­ரேஷன் தியேட்டர் வாசலில் நின்­ற­பொ­ழுது தியேட்­டரின் முன்­வெ­ளியில் ஐந்து பேர் வரை நின்­றி­ருந்­தார்கள்.

அதில் தெரிந்த இரண்டு ஆண்கள் மிகவும் கவ­லை­யாக…., அதில் ஒரு­வரின் மனை­விக்கு ஆப­ரேஷன், சிசே­ரியன், “என்ன குழந்­தையாய் இருக்கும் என்­பது அவ­ரது யோச­னையின் பிர­தான இட­மாக இருந்­தி­ருக்கும். நல்ல எண்­ணமும், நல்ல சிந்­த­னையும் கொண்­டவள் தான் அவ­ரது மனைவி. ஆனால் உடல் கொஞ்சம் பூஞ்சை” என்­கிற வாதையும் அவ­ரிடம் இல்­லாமல் இல்லை. பதட்­டமும், மென்­வா­தை­யுமாய் தெரிந்த அவர்­களின் முகங்கள் எதிர்­பார்ப்பைத் தேக்கி….,

அவ்­வ­ளவு வலி­யிலும், ரத்­தப்­போக்­கிலும், கழி­வி­லுமாய் பிறக்­கப்­போ­கிற குழந்தை என்­ன­வாக இருக்கும் என்­பதே அவ­ரது பிர­தான கேள்­வியாய் இருக்கும் என்­பதை வெளிச்­சொல்லி விளக்க வேண்­டி­ய­தில்லை.

வேக­மாக நகர்ந்த நிமி­டங்­களும், நொடி­களும் இவ­னுக்கும் சங்­க­ருக்கும் கார்­மே­கத்­திற்கும் மிக மெதுவாய் நகர்ந்­தோ­டி­ய­தாக….,

கண் முன்னே காட்­சிப்­பட்ட அத்­த­னையும் அவ­சரம் காட்­டியும், மெது­வாயும் நகர்­கி­ற­தான பிரமை…., வாங்கி விட­லாமா சர்­டி­பிகேட்?

என்­கிற யோச­னை­யு­டனும் அவஸ்­தை­யு­மாயும் இருந்த பொழுது தியேட்­ட­ரினுள் இருந்­து­வந்த நர்ஸ் ஒருத்தி சொல்­லி­யி­ருக்­கிறேன் டாக்­ட­ரிடம் நீங்கள் வந்திருக்கிற விஷயத்தை என்று சொன்ன நேரம் வந்துவிட்டார் டாக்டரும்.

வெளியில் கிடந்த செருப்புகளை ஓரம் தள்ளியும் அதன் மேல் மிதித்தவாறுமாய் டாக்டரின் கூப்பிட்ட குரலுக்கு தியேட்டரினுள் சொல்கிறார் கார்மேகம். இவனுக்கானால் ஒரே வாதிப்பு.

தெரிந்த முகம், இனிய பழக்கம், சொன்னவுடன் தியேட்டரிலிருந்து வந்து விட்டாரே ஆபரேஷனை அட்டெண்ட் பண்ணிக் கொண்டிருந்தவர்.

என்கிற யோசனையும், காத்திருப்புமாய் இருந்த பொழுது கரைந்த நிமிடங்களில் தியேட்டரின் கதவைத்திறந்து கையில் குழந்தையை ஏந்தியவாறு நர்ஸ் வருகிறாள்.

குழந்தையின் உடம்பில் சுற்றப்பட்டிருந்த துண்டில் சிவப்பு நிறப்பூக்கள் குழந்தையின் மேனியில் படர்ந்து தெரிந்ததாய்….,குழந்தை கொண்டு வந்த நர்ஸின் பின்னாலேயே கார்மேகமும் வந்துவிட்டார் கையில் சர்டிபிகேட்டோடு.

நர்ஸ் கொண்டு வந்த குழந்தையின் பிஞ்சு மேனி மீது டாக்டர் பாரதி சுப்ரமணியம் ஆபரேஷன் செய்து எடுத்த தடயமும், கார்மேகம் கொண்டு வந்த சர்டிபிகேட்டில் டாக்டர் பாரதி சுப்ரமணியமின் கையெழுத்தும்…..

Leave A Reply

Your email address will not be published.

error: Content is protected !!